W tej pracy autorzy udowadniają, że konsekracje z 30 VI 1988 r. nie są aktem schizmatyckim w rozumieniu prawa kanonicznego oraz, że abp Lefebvre, znalazłszy się w sytuacji konieczności, nie tylko miał prawo przeprowadzić ceremonię konsekracji bez jakichkolwiek obaw przed karą, ale wręcz, jako katolicki biskup, miał obowiązek to uczynić. W związku z powyższym kara ekskomuniki, zadeklarowana w stosunku do abp Lefebvre, współkonsekratora — bp de Castro Mayera oraz wyświęconych przez nich biskupów jest pozbawiona podstaw, a stąd także i ważności.